Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Na mijn hele leven te hebben geschaatst, is het nu tijd voor wat anders. Ik ga wielrennen.

Zo simpel is het niet helemaal, want hoewel fietsen me hartstikke leuk lijkt, stop ik niet voor m’n lol met schaatsen. Ik heb twee seizoenen geleden last gekregen van een zwabbervoet. Ik heb wel wat ideeën over hoe ik daaraan ben gekomen, maar het belangrijkste blijft natuurlijk hoe je er af komt. Daar heb ik helaas minder ideeën over. Ik kom deze zomer geregeld bij een haptonoom. Met het zomerijs in Heerenveen heb ik kunnen kijken of dit iets heeft geholpen. Ik moet zeggen dat het wel eens slechter is gegaan, maar het is nog altijd niet weg, en nog lang niet wat het moet zijn.
Het is echt gigantisch frustrerend dat je opeens niet meer kan wat je het allerliefste doet. Om door zoiets te stoppen met schaatsen is dat dus ook. Ik word er echter ook niet vrolijker van als ik het nog een winter blijf proberen en het lukt weer niet. Iedere training en wedstrijd weer een teleurstelling hou je gewoon niet eeuwig vol.

Het blijft enorm moeilijk om te accepteren dat ik het niet meer kan, en ik weet ook niet of dat ooit gaat lukken. Weten dat ik nooit meer beter ga worden dan ik was, en dat mijn pr’s zullen blijven wat ze zijn, is moeilijk. Al is dat nog niet het ergste. Wat ik het meeste mis, is gewoon het heerlijke gevoel dat alles klopt en het geen moeite lijkt te kosten om hard te rijden. Intensief duur is altijd mijn favoriet geweest. Of het nou een 3 kilometer wedstrijd is of gewoon een training. Het voelt zo heerlijk als alles gaat zoals het moet. Dat je voelt dat elke slag raak is en je maar door kan blijven gaan. Een van de mooiste herinneringen van het schaatsen is dan ook de trainingskampen die ik met Martina Sablikova mee heb mogen doen. En dan vooral de tweede keer in Collalbo, waar alles precies zo voelde als ik hiervoor omschreef.

Maar ja, er is niet veel aan te doen en aangezien ik altijd al wel in mijn hoofd heb gehad om nog eens wedstrijden te gaan fietsen, komt het nu mooi uit om het dan ook echt te gaan doen. Komende winter zal dus voor het eerst in jaren heel anders ingedeeld worden dan ik gewend ben. Ik heb nog gewoon mijn schaats abonnementen en een licentie, dus ik kom heus nog wel naar de ijsbaan, maar verder zal het toch vooral heel veel fietsen worden.
Mijn nieuwe trainingsmaatje heb ik alvast. We hebben nu een brommer waar ik lekker achter kan rijden. We hebben er eerst een paar keer een gehuurd om eens te kijken hoe het beviel, en nu hebben we er dus zelf een. Het is onwijs leuk om achter zo’n ding te rijden, dus als je een aardige vader op een brommer ziet met iemand erachter en ze rijden langs de ringvaart, is de kans groot dat wij het zijn. :-) Over de ringvaart gesproken, we moeten nodig eens wat nieuwe rondjes verzinnen, want ik kan die ringvaart inmiddels blind…

De laatste tijd heb ik mijn website niet meer echt bijgehouden. Als je nooit meer wat leuks te melden hebt gaat de lol er een beetje vanaf. Ik zal proberen om hem nu weer beter up to date te houden. Verder ben ik ook te volgen op twitter en facebook.