Trainingskamp Ulrichen - 18 t/m 29 augustus 2010

Woensdag 18 augustus
Vanmorgen zijn we om half 9 van huis gegaan, en we waren om half 7 ongeveer in Ulrichen. Onderweg ging het allemaal vlot, hoewel het altijd eindeloos lijkt te duren. Het regende toen we aankwamen, maar het schijnt weer mooi weer te worden.

donderdag 19 augustus
Blauwe lucht, zon, graad of 25. Lekker weer om te skeeleren dus. Helaas blijkt bij aankomst bij het vliegveld dat ze op het eerste deel met een soort rijlessen bezig zijn. Ik kan dus alleen op het achterste deel terecht. Hier baal ik enorm van, want daar is het asfalt een stuk slechter, en dat rijdt dus niet lekker. De training ging sowieso niet geweldig, maar dat heb ik altijd de eerste keer hier.
Vanmiddag zijn we met de auto de Nufenenpas opgereden. Het is hier nog altijd even prachtig. Het gaat nooit vervelen. Hierna hebben papa en ik een uurtje vlak gefietst. Altijd een beetje saai omdat we dan rondjes om het vliegveld rijden, maar dat is zo’n beetje de enige mogelijkheid om vlak te fietsen. Het waait hier weer ouderwets hard trouwens.
Vanavond zijn we nog even met de auto naar de Grimselpas gereden. Hier is het eigenlijk altijd heel koud, en nu dus ook weer. Brrrrr.

vrijdag 20 augustus
Vanmorgen ben ik naar Gletsch gefietst. Dat is niet zo erg lang klimmen en ook niet super steil dus lekker om mee te beginnen. Voor mijn gevoel ging het niet lekker, maar dat kwam meer omdat je vergeet hoe het ook alweer voelt om te klimmen. Ik kon veel langer bepaalde verzetten blijven rijden dan vorige keren, en ik ging dus ook gewoon harder dan de vorige keren. Ik was er 3 minuten sneller dan ooit. Ook het dalen was weer wennen. Ik moet er altijd weer even inkomen voordat ik het weer durf om niet continue aan m’n remmen te zitten….
Vanmiddag heb ik imitatietraining gedaan. Jammer genoeg had ik door het fietsen behoorlijk hoofdpijn gekregen, en dat wordt er niet minder op als je minuten lang in schaatshouding moet zitten. Was dus niet echt een pretje.
Vanavond lazen we op internet over de Tortour, en toen bleek dat de deelnemers rond de tijd dat wij het lazen over de Nufenenpas kwamen. We zijn dus nog even een stukje omhoog gereden. Het was al pikdonker en hoe hoger we kwamen hoe meer mist er hing. Je kon echt niet veel zien. En in die omstandigheden komen er dus wielrenners zo’n berg af. Wat een bikkels! We hebben geloof ik 8 wielrenners gezien, waarvan de helft terwijl we nog in de auto zaten. De andere 4 hebben we even aangemoedigd.

zaterdag 21 augustus
Vanmorgen was het weer prachtig weer. Blauwe lucht, zon, geen wind. Wat wil je nog meer. Prima omstandigheden dus om de Nufenenpas op te fietsen. Ik was benieuwd hoe het zou gaan, want ik had behoorlijk spierpijn van gister. Eigenlijk gaat zo’n pas opfietsen nooit echt goed. Het is altijd van begin tot eind enorm zwaar, en lekker gaat het nooit. Ik had geen recordtijd, maar echt slecht was het nou ook weer niet. Daarna weer afgedaald. Maximaal haalde ik 76.1. Na de klim was het voor m’n remblokjes ook weer eens tijd om wat te gaan doen….
De rest van de dag had ik lekker vrij. We zijn met de auto naar de Grimselpas gereden waar we boven even lekker in het zonnetje hebben gezeten. Verder heb ik hier lekker op het balkon in de zon gezeten. Ik heb inmiddels zoveel spierpijn dat m’n benen bijna lijken te verkrampen. Als ik loop zak ik er af en toe gewoon doorheen. Dat heb ik nog nooit gehad. Voor alles is een eerste keer, maar dit had nou niet perse gehoeven…

Zondag 22 augustus
Vanmorgen kon ik weer op het ‘goeie’ stuk skeeleren. Dat kwam mooi uit want er stond een duurtraining op het programma. Ik had nog aardig zere benen van gister, maar toch ging het wel goed.
Vanmiddag zijn we even naar de Oberalppas geweest. Die is eigenlijk vlakbij en we waren er nog nooit geweest. Het was enorm druk op de weg er naartoe. De Furka af was echt file rijden. Het was ook wel super mooi weer. De Oberalppas vonden we eigenlijk tegenvallen. Je hebt geen bijzonder uitzicht en als pas zelf stelt het ook weinig voor. Hierna zijn we via de Gotthard en de Nufenenpas weer terug gegaan.
Daarna hebben we nog even op herstel wat gefietst. Dat was nodig want ik had erg slechte benen. Gelukkig werd het wel wat beter na een tijdje.

Maandag 23 augustus
Vandaag stond er weer passen fietsen op mijn schema. Ik ben begonnen met de Nufenenpas. Helaas was het niet zulk mooi weer als gister. Het woei nu ook behoorlijk op de pas. Verder ging het wel oke. Daarna ben ik afgedaald naar Airolo. Net nu ik dalen leuk begin te vinden en wat harder durf zitten er natuurlijk een paar auto’s voor me die zelfs op rechte stukken weg met enorm overzicht nog om de haverklap gaan remmen. Beetje jammer. Uiteindelijk kreeg ik ze met een hoop gezwaai aan de kant…
Na de afdaling begon de Gotthardpas alweer. Ik had van vorig jaar in mijn hoofd dat ie toen heel lekker ging, en dus wel mee viel. Nu viel ie vies tegen. Het ging niet lekker. Het eerste deel kreeg ik m’n ademhaling ook niet goed en begon ik te piepen en zo… Het begon ook nog eens te regenen, en het was nog maar 11 graden. M’n bril besloeg zodat ik bijna niks meer zag. Succes dus… Ik had het boven helemaal gehad en ben dus niet verder gefietst om ook nog de Furka te doen. Altijd balen als het niet lukt, maar vorig jaar heb ik het wel gedaan en toen kwam ik meer dood dan levend boven, en de vraag is of je daar nou zoveel beter van wordt. Toch zal ik er nog wel een paar dagen van blijven balen…

Dinsdag 24 augustus
Vanmorgen heb ik imitatietraining gedaan. Ik had verwacht dat het totaal niet zou gaan na gister, maar het viel mee. Ik kon in ieder geval goed in m’n hoeken blijven zitten. Vanmiddag heb ik geskeelerd. Er stond enorm veel wind, maar het ging erg goed. Natuurlijk moest net het enige stukje gras naast de baan wat nog niet gemaaid was nu wel gemaaid worden, maar gelukkig hield de boer rekening met mij, en wachtte hij even met de baan opdraaien als ik net langs kwam.
Vanavond zijn we nog een keer de Nufenenpas met de auto op gereden. Het was nog erg mooi weer en het zag er weer prachtig uit.

Woensdag 25 augustus
Vanmorgen ging ik weer klimmen, maar dit keer niet de hele pas. Ik klom nu steeds 5 minuten volle bak, en keerde dan weer om. Dan reed ik beneden een klein stukje om weer wat te herstellen, en dan weer 5 minuten volle bak, enz. Het is een erg zware training, en het lastigste is om ook te eerste keer meteen enorm af te gaan zien, terwijl je weet dat je er nog zoveel moet. Andere mensen die tegelijk fietsten en door me werden ingehaald terwijl ik dan even later weer naar beneden suisde keken me maar vreemd aan. Dat heb je altijd met deze training. Waar ik nog het meeste van baalde was dat er een groep van een stuk of 15 Nederlanders de pas op reed. Ik rijd zelden tegelijk met andere omhoog, en het leek me wel leuk om eens achter andere fietsers te rijden. Helaas keerde ik na 5 minuten al weer om…
Vanmiddag heb ik met papa op herstel gefietst. Het ging echt dramatisch slecht. Ik had na de training van vanmorgen toch het gevoel dat ik niet genoeg had afgezien, vooral omdat ik de laatste 5 minuten het beste reed… Maar nu ik m’n benen voelden met dit uitfietsen bleek dat het toch wel mee viel. Ik kon echt helemaal niks meer. Papa reed met me 26 per uur gewoon recht uit het wiel…
Vanavond zijn we met de auto naar de Furkapas gereden. De zon ging net zo’n beetje onder en we hadden een prachtig uitzicht op de bergen en mooie wolkenluchten erboven.

Donderdag 26 augustus
Vanmorgen ben ik naar Gletsch gefietst. In het begin wilde het helemaal niet. M’n benen deden het nog net zo goed als gister met uitfietsen… Gelukkig werd het snel beter. Daarna heb ik de Furkapas gefietst. Vorig jaar had ik mijn recordtijd niet verbroken, en dat moest nu maar eens gebeuren. Gelukkig lukte dit met maarliefst 4 minuten! In hoeverre je ooit lekker kan klimmen weet ik niet, maar het ging wel echt heel goed vandaag. Helaas zaten er in de afdaling auto’s voor me die nog minder hard naar beneden durfde dan ik… Ik moest continue remmen. Bijzonder jammer, want de halve Furkpas is eigenlijk gewoon een rechte weg, en dus had ik anders lekker hard gekund. Nu was ik alleen maar aan het remmen. Ik heb nog geprobeerd de auto’s in te halen, maar dat vonden ze niet goed. Je hebt wel vaker van die mensen die zo kinderachtig zijn. De auto voor me was nog een enorm stinkende oude Alfa Romeo ook, ook al zo fijn… Ook vanaf Gletsch verder naar beneden zaten er langzame auto’s voor me, en daar heb je absoluut niet het overzicht om in te kunnen halen. Het zat dus niet erg mee qua afdalingen…
De rest van de dag heb ik in het zonnetje op het balkon doorgebracht. Heerlijk. Vanavond zijn me nog met de auto de Grimselpas opgereden en hebben vanaf daar de Panormastrasse gereden. Vorig jaar zijn we daar ook geweest maar toen wandelend. Je hebt vanaf daar prachtige uitzichten, wat de naam van de weg ook al wel doet vermoeden trouwens. ;)

Vrijdag 27 augustus
Ik hou er niet van, maar heb vandaag toch maar een rustdag genomen. Ik was gewoon te moe. We zijn wel met de auto naar Brig geweest, waar we lekker in de zon een ijsje hebben gegeten. Daarna zijn we nog even de Simplonpas opgereden. Ik was hier als klein Harriëtje ook al eens op vakantie geweest, maar kon me er niks van herinneren. Echt heel mooi was het er ook niet. De pas zelf is sowieso al gewoon een snelweg eigenlijk, en op de top heb je ook geen bijzonder uitzicht.

Zaterdag 28 augustus
Vanmorgen voor de laatste keer dit kamp de Nufenenpas opgefietst, en nog in recordtijd ook. Dat zijn leuke trainingen! Nou ja, als je eenmaal boven bent dan tenminste. Het regende vanmorgen toen ik wakker werd, maar voordat ik ging fietsen werd het droog. Toen ik een rondje aan het warmrijden was begon het echter alweer te regenen. Het klimmen ging wel goed vandaag, en voor de verandering had ik een keertje voor de wind. Dat beviel goed! Ik ben in de klim trouwens niemand tegen gekomen. Als je in de regen en met nog maar 9 graden een pas op fietst is dat misschien ook niet heel vreemd. Er kwam me nog wel iemand tegemoet die dus op een zeiknatte weg aan het afdalen was. Zo te zien was dat niet leuk. Eenmaal boven deed het toch pijn! Allemachtig zeg, m’n hamstrings verkrampte totaal. M’n fiets afstappen ging al moeizaam, en lopen helemaal. Omdat ik geen zin had om in de regen af te dalen ben ik in de auto weer naar beneden gegaan. De auto instappen ging ook amper. Niet normaal hoe zeer dat kan doen als je compleet verkrampt bent. Ons appartement zit op de eerste verdieping, dus ik moest ook nog een trap op, wat een tijd heeft geduurd. Verder levert het ook wel weer hilarische momenten op bij de meest normale dingen zoals je omkleden. Of iets laten vallen en niet meer kunnen bukken om het op te rapen. Gelukkig werd het in de loop van de dag weer wat beter. 
Vanavond zijn we nog een laatste keer de Nufenenpas met de auto opgereden. Blij dat ik een dikke jas bij me had, want het was koud boven! Nog maar 3,5 graad maar het voelde echt als -10 of zo.

Zondag 29 augustus
Alweer naar huis vandaag. Ik heb een erg goed kamp gehad. We hadden de meeste dagen erg goed weer, en ik heb goed kunnen trainen.