Zondag 20 juni stond ik weer voor het eerst op schaatsen. Jammer genoeg wel op mijn oude schoenen. De andere waren kapot, en Viking wilde ze niet maken. Toen moest ik dus op zoek naar iemand die daar nog wel zin in had. Gelukkig is dat gelukt, maar ze waren niet op tijd klaar voor deze eerste training.
Ik was erg benieuwd hoe het zou gaan, omdat ik afgelopen winter enorm heb lopen prutsen met een voet die niet meer deed wat ik wilde. Gelukkig viel het me niet tegen hoe het ging. Ik kon alleen niet erg goed diep zitten, en hield het niet erg lang vol. Dat heb ik altijd wel de eerste keer, dus niet al te druk om gemaakt. Wel jammer dat ik meteen de eerste training alweer in de boarding lag… Geen idee wat er gebeurde. Ik was gewoon rondjes aan het rijden, en opeens lag ik halverwege de bocht op het ijs. Ik klapte vrij hard in de kussens, en voelde daarna meteen dat mijn rug behoorlijk stijf werd. De dag erna had ik een zere nek, maar gelukkig ging dat weer snel over.
Afgelopen weekend heb ik weer geschaatst. Nu op mijn goeie schoenen. Ze zijn weer prima gemaakt. Ze zijn veel stijver dan m’n oude, dus dat zit veel beter. Zaterdag ging het meteen goed. Er stond duurwerk op mijn schema. Nu kon ik wel gewoon weer mooi diep zitten, en hield ik het ook veel beter vol dan vorig weekend. Zondag ging ik weer, nu kort snel werk. Ook dit viel zeker niet tegen. Wel was het heel druk op het ijs, dus dan is het wel eens lastig om volle bak te kunnen rijden.
Na al het gesukkel van afgelopen winter valt het absoluut niet tegen hoe het nu gaat. Het is alleen nog heel lastig om niet te veel na te denken tijdens het rijden. Ik had vorige winter continue een soort zwabbervoet. Ik kreeg mijn rechtervoet niet meer goed geplaatst op het ijs, terwijl ik daar nooit eerder last van had gehad. Ik heb nog steeds geen idee hoe dat is gekomen, maar het ging in ieder geval niet meer weg. Nu gaat het gelukkig stukken beter, maar doordat ik er zo lang mee heb gereden zit het een beetje in m’n hoofd. Als ik er niet bij nadenk of achter anderen rijd gaat het vanzelf goed, maar als ik alleen rijd is het moeilijk om niet bij elke slag op te letten hoe ik mijn voet plaats. Nu schaats ik alleen nog in de weekenden, maar in juli ga ik naar Erfurt. Daar zal ik gewoon een week achter elkaar rijden, waardoor alles hopelijk weer gewoon een automatisme wordt.